Neler görmez ki o yürek? Baharın ortasında yağan karları, en güvendiği dalların kırılışını, sessiz feryatların göğe yükselişini görür. Ancak bu "görmek", sadece şahitlik etmek değildir; o acıyı iliklerine kadar çekmektir. Tarih boyunca bu coğrafyanın insanı; savaşları, göçleri ve ayrılıkları hep bu başlıkla özetlemiştir. Her gidenin ardından, her yıkılan hayalin ardından kalbe dönüp "Neler görmedik ki..." diye fısıldamak, bir teselli biçimine dönüşür.

Sonuç olarak, hayatın bize yüklediği her yük, kalbimizde bir iz bırakır. "Neler görmedik, ey yetim yürek" derken aslında kendi dayanıklılığımıza selam dururuz. Geçmişin hüzünlü hatıraları bizi yorsa da, o yorgun kalbin her atışı, geleceğe karşı kazanılmış küçük bir zaferdir. Çünkü en büyük yükleri taşıyanlar, en derin duyguları hissedebilenlerdir.

Fakat bu sözün arkasında gizli bir gurur da vardır. "Neler görmedik" demek, "Hepsine rağmen buradayız, hepsine rağmen ayaktayız" demektir. Yürek yetim kalsa da, yük ağır olsa da yaşama tutunma iradesi sönmemiştir. Acı, insanı ya yok eder ya da daha derin bir bilgeliğe taşır. Yetim yüreğin gördükleri, ona hayatın geçiciliğini ama aynı zamanda insanın içindeki o sarsılmaz gücü öğretir.

Bu metni, ödevin veya sunumun içeriğine göre ya da daha tarihsel bir yöne çekmemi ister misin?